Τα καλύτερα από την Ελλάδα σε Virtual - Blog

Κάντε κλικ στο παρακάτω σύνδεσμο και θα μεταφερθεί στο ίδιο σημείο, για ένα πανοραμικό ταξίδι 360 μοιρών.

Η Πλατεία Μιαούλη, μια από τις σπάνιες στην Ελλάδα πλατείες του 19ου αϊ., είναι σήμερα η καρδιά της πόλης, ο τόπος της βραδινής βόλτας, το αυτονόητο σημείο συνάντησης για κατοίκους και επισκέπτες. Τα κτίρια που έδωσαν σιγά σιγά σχήμα στην πλατεία άρχισαν να χτίζονται στα 1840-50, με τις χαρακτηριστικές στοές που θεσμοθετήθηκαν από τον αρχικό σχεδιασμό της, κατά το πρότυπο των ευρωπαϊκών και κυρίως ιταλικών πόλεων.

Κάντε κλικ στο παρακάτω σύνδεσμο και θα μεταφερθεί στο ίδιο σημείο, για ένα πανοραμικό ταξίδι 360 μοιρών.

Στο Καμάρι μπορείτε να δείτε την παλαιοχριστιανική βασιλική του Αγίου Στεφάνου, που χρονολογούνται από τον 5ο αιώνα και να θαυμάσετε τον ωραίο ψηφιδωτό διάκοσμο που σώζεται με ωραία διακοσμητικά γλυπτά και άλλα υπολείμματα που έχουν διατηρηθεί από τότε.

 

Κάντε κλικ στο παρακάτω σύνδεσμο και θα μεταφερθεί στο ίδιο σημείο, για ένα πανοραμικό ταξίδι 360 μοιρών.

Στο Καμάρι μπορείτε να δείτε την παλαιοχριστιανική βασιλική του Αγίου Στεφάνου, που χρονολογούνται από τον 5ο αιώνα και να θαυμάσετε τον ωραίο ψηφιδωτό διάκοσμο που σώζεται με ωραία διακοσμητικά γλυπτά και άλλα υπολείμματα που έχουν διατηρηθεί από τότε.

 

Κάντε κλικ στο παρακάτω σύνδεσμο και θα μεταφερθεί στο ίδιο σημείο, για ένα πανοραμικό ταξίδι 360 μοιρών.

Η Κως χαρακτηρίζεται για τη ζωντανή ιστορία της μέσα από την Αρχιτεκτονική της που καλύπτει με μνημεία και κτίρια όλες τις ιστορικές περιόδους, από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα.
Ασκληπιείο, Αρχαία Αγορά, Λουτρά, Ωδείο, Θέατρο, Casa Romana, Αρχαίοι Ναοί, Βυζαντινά κάστρα και εκκλησίες, Μεσαιωνικά κάστρα και κτίρια, Παραδοσιακά οικιστικά σύνολα. Όμως η Αρχιτεκτονική επί Ιταλοκρατίας των αρχών του 20ου αιώνα, έχει σφραγίσει την σύγχρονη εικόνα της πόλης και του νησιού.

Κάντε κλικ στο παρακάτω σύνδεσμο και θα μεταφερθεί στο ίδιο σημείο, για ένα πανοραμικό ταξίδι 360 μοιρών.

Ο ναός του Ολυμπίου Διός ή Ολυμπιείο ή οι ΣΤΥΛΟΙ του ΟΛΥΜΠΙΟΥ ΔΙΟΣ είναι ένας σημαντικός αρχαίος ναός στο κέντρο Αθήνας. Παρότι η κατασκευή του ξεκίνησε τον 6ο αιώνα π.Χ., δεν ολοκληρώθηκε παρά επί του Ρωμαίου αυτοκράτορα Αδριανού τον 2ο αιώνα μ.Χ.. Αποτέλεσε τον μεγαλύτερο ναό της Ελλάδας κατά τους Ελληνιστικούς και Ρωμαϊκούς χρόνους. Ο ναός βρίσκεται νοτιοανατολικά της Ακρόπολης και περίπου 700 μέτρα από το κέντρο της Αθήνας. Τα θεμέλια του πρώτου ναού στο χώρο, είχε κτίσει ο τύραννος των Αθηνών Πεισίστρατος το 515 π.Χ. αλλά οι εργασίες σταμάτησαν όταν ο γιος του Πεισιστράτου, Ιππίας εξοστρακίστηκε το 510 π.Χ. Κατά τη διάρκεια της Αθηναϊκής Δημοκρατίας, ο ναός παρέμεινε ημιτελής, προφανώς επειδή οι Έλληνες της κλασσικής περιόδου θεωρούσαν ύβρη να κατασκευάζουν κτίρια τέτοιου μεγέθους. Στο έργο του Πολιτική ο Αριστοτέλης χρησιμοποιεί το ναό σαν ένα παράδειγμα για το πως τα τυραννικά καθεστώτα αναγκάζουν τον πληθυσμό να ασχολείται με τεράστια έργα, μην αφήνοντας τους χρόνο, ενέργεια και τρόπους αντίδρασης. Η αποπεράτωση του ναού έγινε τον 3ο αιώνα π.Χ. κατά τη διάρκεια της Μακεδονικής κυριαρχίας στην Ελλάδα. Το 2ο αιώνα π.Χ. ο ναός ολοκληρώθηκε το 129 μ.Χ. τελικά από τον αυτοκράτορα Αδριανό που ήταν ένας μεγάλος θαυμαστής του ελληνικού πολιτισμού. Ο ναός κατασκευάστηκε από Πεντελικό μάρμαρο και είχε 96 μέτρα μήκος στις άκρες του και 40 μέτρα στην ανατολική και δυτική πρόσοψη. Είχε 104 κολώνες Κορινθιακού ρυθμού, η κάθε μία 17 μέτρα ύψος, 2.6 μέτρα διάμετρο και βάρος 364 τόνους περίπου. 48 κολόνες στεκόταν σε τριπλή σειρά κάτω από τα αετώματα και 56 σε διπλή σειρά στα άκρα. Μόνο 15 από τις αρχικές κολόνες του ναού παραμένουν όρθιες σήμερα. Ένας θυελλώδης άνεμος έριξε μια κολόνα το 1852, η οποία βρίσκεται στο ίδιο ακριβώς σημείο. Ο Αδριανός αφιέρωσε το ναό στον Δία. Ανέγειρε επίσης ένα τεράστιο χρυσελεφάντινο άγαλμα του Δία στο σηκό του ναού. Τ' αετώματα κοσμούνταν από πολλά αγάλματα, αλλά και σ' ολόκληρο το ναό υπήρχαν αγάλματα και προτομές φημισμένων ανδρών. Οι Αθηναίοι, για να δείξουν την ευγνωμοσύνη τους στον Αδριανό, του έκτισαν άγαλμα πίσω απ' το ναό. Δυστυχώς κανένα από τα γλυπτά που κοσμούσαν το ναό, δεν έχει διασωθεί. Δεν είναι γνωστό πότε ακριβώς καταστράφηκε ο ναός αλλά εικάζεται ότι όπως και άλλα μεγάλα κτίρια στην Αθήνα καταστράφηκε μάλλον από κάποιο σεισμό κατά τη διάρκεια των Βυζαντινών χρόνων και τα ερείπια του χρησιμοποιήθηκαν για την κατασκευή άλλων κτιρίων. Σήμερα ο ναός αποτελεί υπαίθριο επισκέψιμο μουσείο, μέρος ενοποίησης των αρχαιολογικών χώρων της Αθήνας. Ως ιστορικός χώρος προστατεύεται και επιβλέπεται από την Εφορεία αρχαιοτήτων.

Κάντε κλικ στο παρακάτω σύνδεσμο και θα μεταφερθεί στο ίδιο σημείο, για ένα πανοραμικό ταξίδι 360 μοιρών.

Το εντυπωσιακό ρωμαικό θέατρο που βρίσκεται στους πρόποδες του ιερού βράχου της Ακρόπολης των Αθηνών, στη νότια πλευρά, χτίστηκε τον 2ο αιώνα μ.Χ. Ένας Αθηναίος ευγενής ο Τιβέριος Κλαύδιος Ηρώδης ο Αττικός, θέλοντας να τιμήσει τη μνήμη της συζύγου του, Ασπασίας Αννίας Ρηγίλλης, διέθεσε τους πόρους για το χτιστεί το θέατρο και γιαυτό το λόγο πήρε αρχικά το όνομα της γυναίκας του της Ρηγίλλης και στη συνέχεια το δικό του, Ωδείο του Ηρώδου του Αττικού ή απλά ΗΡΩΔΕΙΟ. Το Ωδείο του Ηρώδου του Αττικού στην αρχική του μορφή ήταν ένα στεγασμένο οικοδόμημα με ξύλινη στέγη, είχε 32 σειρές καθίσματα και μπορούσε να φιλοξενήσει στις παραστάσεις του γύρω στους 5.000 θεατές. Όπως και στα περισσότερα θέατρα της ρωμαϊκής εποχής, η ορχήστρα είχε ημικυκλικό σχήμα. Η σκηνή είχε τρεις ορόφους, δυο από τους οποίους διατηρούνται μέχρι σήμερα. Την ίδια εποχή με το Ωδείο του Ηρώδου του Αττικού χτίστηκε και η μεγάλη στοά μήκους 163μ. κατά μήκος της νότιας πλευράς της Ακρόπολης. Η στοά αυτή συνδέει το Ωδείο του Ηρώδου του Αττικού με το αρχαίο Θέατρο του Διονύσου. Έχει ονομαστεί Στοά του Ευμένη, επειδή θεωρήθηκε δωρεά του βασιλιά της Περγάμου Ευμένη Β' που έζησε το 2ο αι.μ.Χ., για να χρησιμοποιείται από τους θεατές ως καταφύγιο σε περίπτωση κακοκαιρίας. Η στοά καταστράφηκε κατά την τουρκοκρατία και τα υλικά της χρησιμοποιήθηκαν για διάφορα οχυρωματικά έργα της Ακρόπολης, αλλά σώζονται ακόμα οι μεγάλοι τοίχοι πάνω στις πλαγιές του ιερού βράχου. Το ωδείο του Ηρώδου του Αττικού μέσα στη πάροδο των αιώνων είχε σχεδόν χαθεί από τις καταστροφές που είχε υποστεί και τις επιχωματώσεις. Το 1857 ξαναήρθε στο φώς χάρη σε ανασκαφές αλλά δεν αναστηλώθηκε στη σημερινή του μορφή παρά τη δεκαετία του 1950 και από τότε κάθε καλοκαίρι φιλοξενεί τις παραστάσεις στα πλαίσια του Φεστιβάλ Αθηνών.

Σελίδα 1 από 12

Friends